Link.

Lost het CDA de problematiek van kinderporno hier ook daadwerkelijk mee op? Daarnaast, een beetje “kinderpornoaddict” zal vast wel via bijvoorbeeld een proxy of vpn verbinding aan de content komen. Daarmee lijkt het filter erg veel op struisvogelpolitiek, dan kan het CDA weer zeggen “we hebben kinderporno op internet opgelost, wánt: er is een filter!”.

Het probleem bij de wortel aanpakken zal veel effectiever zijn, als het aanbod verdwijnt hoeft er geen filter op het complete internet voor alle Nederlanders. Het totale aanbod aanpakken zal niet lukken, net als dat een filter er niet voor zorgt dat het 100% dichtgezet wordt. Echter help je door het aanpakken bij de bron daarmee direct de slachtoffers van de kinderpornoindustrie, en dáár zou het het CDA om moeten gaan, de mensen in Nederland die kinderporno kijken zijn geen slachtoffer, zij zijn (mede) de oorzaak (waar vraag is komt aanbod).

Stel dat iemand op straat kinderporno zou verkopen, dan zou je toch de verkoper in de boeien slaan en niet alle voorbijgangers een blinddoek omdoen? Dat laatste is wat je bereikt met een filter, de verkoper kan het vrolijk blijven verkopen, de mensen kunnen het, in eerste instantie, alleen niet zien. Totdat de mensen er achter komen hoe ze de blinddoek af kunnen doen.

Ook het idee van een filter op het internet gaat tegen de basisprincipes van het internet, vrije informatieuitwisseling. Ook speelt er de vraag: waar stopt het filter? Kinderporno is een begin, maar wat als lobbygroepen voor bijvoorbeeld de multimediaindustrie invloed gaan krijgen op het filter? Waar eindigt het dan?

Gelukkig hebben “wij” ook een lobbygroep, namelijk Bits of Freedom! Zij zijn nu het verkiezingstijd is, druk aan het lobbyen bij verschillende politieke partijen om amendementen in partijprogramma’s te krijgen. Ze hebben als input voor het kamerdebat van 31 maart ook een brief gestuurd over het filter.

Ik kan me er wel wat bij voorstellen. Ik weet niet of dit nu specifiek aan Twitter of wat dan ook ligt. Het was volgens mij al een tijd zo met de GSM. Kijk om je heen en je ziet wel zo’n gsm aan een oor geplakt. Ik hoorde wel eens de term: mobiele incontinentie.

Maar goed, hoe dan ook, er wordt enorm veel informatie uitgewisseld waarbij de betreffende mensen veelal het idee hebben (of er niet eens over nadenken) dat dit onderling en in een veilige omgeving plaatsvindt. Ik snap dit maar toch eigenlijk weer niet. Het maakt het allemaal zo makkelijk voor de kwaadwillenden onder ons… Je kunt het zelf bedenken. Er blijken mensen te zijn die een kopie van hun paspoort op het internet zetten want dat is zo handig in het buitenland. Of iemand die zijn prachtige nieuwe super led televisie met bijbehorende installatie fotografeert en dit trots op een weblog zet. Een paar berichten verder zie je dan exact staan wanneer ze hun volledig georganiseerde reis naar Turkije gaan maken. Lijkt me handig als crimineel. Zo kun je dus behoorlijk wat realistische scenario’s verzinnen.

Dit in combinatie met de conclusie dat de sociale netwerken verslavend zijn, maakt het nog erger. Hoe kom ik hier allemaal eigenlijk op. Heel simpel: ik las net een bericht dat zelfs de Hamas beweging hun mensen waarschuwt om voorzichtig met Facebook om te gaan.

Dit moest ik even kwijt

Vrijheid van meningsuiting geldt duidelijk niet overal. Wat ben ik blij dat ik mijn mening gewoon kan plaatsen hier…

Bron

De chief executive van Google, Eric Schmidt, gaf van de week nog aan te hopen op een oplossing. Maar Google lijkt geen compromissen te willen sluiten aangaande censuur. China nog minder. Het is nu dus een hele machtstrijd geworden. De Chinezen geven aan heel goed zonder Google te kunnen. Hun alternatief is Baidu dat momenteel 60% van de Chinese markt in handen heeft.

Ik ben benieuwd wie het langst de poot stijf houdt…

Bron

In eerste instantie heb ik zoiets van: eigenlijk wel logisch. Maar aan de andere kant: waar is de grens en wie bepaalt deze. Ik vind dit een lastige vraag waar ik wat dubbel in zit.

Zie jij dat anders?

Met grote spoed word je naar het ziekenhuis gebracht waar ze direct de behandeling beginnen. Of nee, wacht…. voordat ze je die pijnstillers geven, willen ze zeker weten dat je er niet allergisch voor bent. Wat zul je Trinidad Jiménez en Kathleen Sebelius, de Spaanse en Amerikaanse Ministers van volksgezondheid, dankbaar zijn. Dankzij hun is je volledige medische dossier (je EPD) beschikbaar voor de artsen in de VS. Dat is althans hun plan.

Nu klinkt het natuurlijk heel mooi, gegevens uitwisselen voor medische doeleinden. Maar die gegevens zijn natuurlijk gewoon geld waard. Aanbieders van zorg of van verzekeringen zullen proberen deze gegevens in handen te krijgen. Het scenario zal mogelijk anders zijn dan ik aan het begin schetste. Bij aankomst in de VS voor je welverdiende vakantie, krijg je direct een sms met een prachtige aanbieding voor een aanvullende verzekering, of een kortingscode voor je hooikoorts medicijn. En oh ja, als in je EPD staat dat je een enge ziekte hebt kom je het land niet eens in.

Als je wilt, kan je natuurlijk bezwaar maken tegen uitwisselen van je gegevens in het EPD. Voor zo ver ik weet is het niet mogelijk bezwaar te maken tegen het opnemen van je gegevens. Wanneer je gegevens wel worden opgenomen, blijven ze natuurlijk beschikbaar voor ongeautoriseerde toegang. Want wat is je bezwaar waard als een hacker zich toegang verschaft tot jouw gegevens, of door een programmeerfout je gegevens toch (per ongeluk) aan derden worden getoond.

Hopelijk zullen er op tijd genoeg mensen opstaan die de nadelen kunnen uitleggen van het delen van alle EPD’s van alle Europeanen met de Amerikanen. Er zijn er al een aantal te vinden in de reacties op security.nl. Maar ik ben natuurlijk vooral benieuwd wat jij er van vind. Zie je ook de voordelen zoals Trinidad en haar Amerikaanse vriendin?